Rudy

Gediagnosticeerd in 2009

Rudy is 64 jaar. Hij heeft zeven jaar longkanker. Zijn manier om met de ziekte om te gaan? Er zo weinig mogelijk over piekeren. En ook liefst niet té veel over spreken.

Wat is voor mij de beste oplossing? Zo normaal mogelijk blijven doen. Ik doe alsof er niets is. Ik probeer er niet aan te denken. Dat lukt me ook. Ik zoek ook niets op over longkanker. Dat haalt je toch alleen maar naar beneden.

U vindt hier de verhalen, de ideeën en de meningen van individuele getuigen. Uw situatie zou weleens helemaal anders kunnen zijn. Net daarom kunnen deze ideeën u misschien niet meteen verder helpen.

Het parcours van Rudy

  • Rudy kreeg rugpijn, zeven jaar geleden
  • Op een scan zijn er uitzaaiingen te zien
  • In het UZ Leuven blijken de uitzaaiingen uit de longen te komen
  • Rudy krijgt twee behandelingen met chemotherapie, waarvan vooral de tweede efficiënt blijkt.
  • Na de tweede chemotherapie besluiten de dokters over te stappen op een Amerikaanse, experimentele studie.
  • Rudy begint met vier pillen per dag. Ondertussen zijn dat er nog drie.

«Ik had rugpijn. De dokter stuurde me naar de kinesist, maar dat hielp niet. De pijn bleef. De dokter liet daarom een scan maken. Daarop was een uitzaaiing op mijn rug te zien. In het UZ Leuven ben ik dan een week opgenomen voor onderzoek. Het bleek om longkanker te gaan. Dat is nu zeven jaar geleden. Momenteel voel ik me prima.

In de eerste fase kreeg ik twee verschillende behandelingen met chemotherapie. Vooral de tweede had een goede invloed op de tumor. Daarna schakelden we over op een Amerikaans studieprogramma met pillen. De kanker blijkt op een gen te zitten. En dat gen behandelen ze specifiek met die pillen. In het begin nam ik vier pillen per dag, nu zijn dat er nog drie.

EMOTIES

Ik negeerde de kanker

Mijn eerste reactie? Ik negeerde de kanker. Ook al zeiden de dokters me dat ik ongeneeslijk ziek was, zo voelde het niet aan. Ik leefde verder alsof er niets was gebeurd. Ik voelde me goed.

Schuldgevoel heb ik niet. Ik heb nooit gerookt. Wat de dokters eventueel als reden gaven voor die kanker? Ze wisten het ook niet. Misschien door de ramen van de auto te veel te openen? En dat je zo slechte lucht inademt? Maar dat lijkt me geen echte reden.

Ik vind het natuurlijk wel erg dat ik longkanker heb, zonder te roken! Dat was een hele slag. Ondertussen heb ik veel patiënten leren kennen met longkanker. En velen onder hen hebben ook nooit gerookt. Ik had altijd gedacht dat ik een hartziekte zou krijgen. Want dat zit in de familie.

Of ik nog kan genieten van het leven? Genieten, dat is een moeilijk woord. Een dag verder leven, dat is eigenlijk al genieten. Maar ondertussen denk je ook: “Hoe lang kán ik nog verder leven?”.

FAMILIE & VRIENDEN

Ik houd me zo sterk mogelijk

Mijn omgeving had meer moeite met de diagnose. Mijn kinderen, mijn familie, ... Mij deed het weinig tot niets. Voor mezelf ben ik nog altijd gezond. Aanvaard ik niet dat ik ziek ben? Misschien. Dat lijkt mij de beste manier om ermee om te gaan. Er écht over praten vind ik moeilijk. Dit interview is dus voor mij weinig evident.

Ik probeer me zo sterk mogelijk te houden voor mijn vrouw. Ik wil niet dat ze er voortdurend aan denkt dat ik zo ziek ben. Zij heeft er meer last van dan ikzelf. Ik doe zo normaal mogelijk.

Iedereen mag weten dat ik longkanker heb. Ik zeg dat gemakkelijk, daar ben ik wel openhartig in. Vraag me niet waarom. Misschien is het een opluchting om dat eens te kunnen zeggen.

GEZONDHEID & BEWEGING

Op het vlakke wandel ik zover ik wil

Ik heb last van mijn arm. Daarom kan ik momenteel bijna niets meer doen. Soms ga ik wel wandelen met de hond. Hobby’s heb ik eigenlijk nooit echt gehad. Veel verschil met vroeger is er niet. Zonder die pijnlijke arm, leef ik nog exact zoals voor de kanker. Toegegeven: ik ben ook wel sneller moe. Trappen doen, een berg opgaan, ... Dat is vermoeiender geworden. Op het vlakke wandel ik zover ik wil.

Ik leef van dag tot dag. De dokters geven me geen uitsluitsel over hoe lang ik nog te leven heb. Ik ga ervan uit dat – zolang ze me niets zeggen – ze daar niets over weten,. Dus is het misschien best dat ze zwijgen. Misschien is het omdat ik al zeven jaar leef met kanker? Als je zolang verder leeft, durven ze misschien niets meer zeggen? In ieder geval: voor mezelf lijkt zeven jaar niét lang. Ik ben nog jong: 64 jaar.

DIEET & VOEDING

Tijdens de chemotherapieën kon ik bijna niets meer eten. Nu heb ik weer smaak. Die is teruggekomen terwijl ik de pillen nam. Momenteel heb ik dan weer weinig zin in eten. Waarom? Ik zou het niet weten. Door de pillen? Ik denk het niet. Zij hebben voor zover ik weet geen bijwerkingen.

REIZEN

Een weekend weg kan echt deugd doen. We doen geen grote reizen meer. Maar dat heeft ook te maken met ons hondje. Dat willen we niet zomaar achterlaten.

WERK

Ik werkte op de politierechtbank in Antwerpen. Nu ben ik al vijf jaar met pensioen. Ik ben ook gestopt met werken van dag één dat de ziekte is vastgesteld. Ik voelde me er niet toe in staat. Want de eerste fase van de behandeling heb ik echt afgezien.

FINANCIËN

Dankzij mijn hospitalisatieverzekering zijn mijn kosten beperkt. Ik weet niet of elke vorm van behandeling terugbetaalbaar is. Die van mij dus wel. Ik prijs mij gelukkig dat we in België leven. Want in Amerika kost mijn medicatie honderdduizenden euro’s.

DE VOORUITZICHTEN VAN RUDY

Wat is voor mij de beste oplossing? Zo normaal mogelijk blijven doen. Ik doe alsof er niets is gebeurd. Ik probeer er niet aan te denken. Dat lukt me ook. Ik zoek ook niets op over longkanker. Dat haalt je toch alleen maar naar beneden.

 

Getuigenis afgenomen in oktober 2016

Terug naar boven