Marie-Christine

Eerste diagnose in 2007

Marie-Christine (58) heeft al drie kankers achter de rug. Aan de rechterlong in 2007, aan de hersenen in 2008 en aan de linkerlong in 2009. Toch is deze moeder-van-vier tien jaar later volledig hersteld. Met haar gezondheid gaat het sinds 2009 alleen maar bergop.

Je mag je niet laten neerhalen door je ziekte. Je leven is nog altijd hetzelfde als vroeger. Dat moet je jezelf inprenten. Want anders ga je écht achteruit.

Het verhaal van de kanker van Marie-Christine.

  • Marie-Christine moet onder de scanner voor een darmafsluiting.
  • 2007: De resultaten tonen een tumor aan … in de rechterlong.
  • De chirurg verwijdert één kwab in de rechterlong.
  • Marie-Christine krijgt chemotherapie.
  • 2008: De kanker blijkt uitgezaaid naar de hersenen.
  • De oncoloog schrijft eerst radiotherapie voor.
  • Voor haar hersenkanker gaat Marie-Christine onder de Gamma Knife.
  • De Gamma Knife-behandeling blijkt heel doeltreffend.
  • 2009: De kanker tast nu ook de linkerlong aan. Ook daar nemen chirurgen een kwab weg.

« Hoe de dokters mijn kanker ontdekten? Heel toevallig. Ik had een darmafsluiting, en moest onder de scanner. Uit de resultaten bleek dat ik … kanker had, in mijn rechterlong. Tijdens een operatie verwijderde de chirurg één kwab. Daarna kreeg ik chemotherapie. Eigenlijk verliep alles uitstekend. ”

“Maar in 2008 bleek de kanker uitgezaaid naar de hersenstam. Mijn oncoloog, meneer Collinet, schreef me eerst radiotherapie voor. Later verwees hij me door naar het Erasmus-ziekenhuis in Brussel. Daar ging ik onder de Gamma Knife, een meer doelgerichte behandeling dan radiotherapie. Gamma Knife bleek ook heel doeltreffend voor mijn hersenkanker. Gelukkig.”

“ In 2009 ging ik terug op controle bij meneer Collinet. De kanker was nog altijd niet gestopt. Hij had nu mijn linkerlong aangetast. Ook daar verwijderden de chirurgen nu een kwab. Ik was dus nu twee kwabben kwijt: één in de rechter-, en één in de linkerlong.”

“Ik heb nooit écht last gehad van mijn operaties en de chemotherapie. Ik verloor wel twee-drie keer mijn haren, maar dat hoort erbij. Nu ben ik zo goed als genezen. Ongelooflijk, niet?”

EMOTIES

Met een bang hartje op controle

“Mijn eerste reactie toen ik hoorde dat ik kanker had? Ik moest meteen aan mijn man denken. Paniek! Mijn man is gestorven aan kanker. Met dat verschil: zijn kanker ontdekten ze pas toen er geen genezing mogelijk was. Hij heeft nog acht maanden geleefd. Hij was een hele sterke man, maar hij liet zich helemaal gaan. De gedachte aan zijn laatste maanden trokken me zwaar naar beneden.”

“Maar ik heb me snel weer herpakt. Mijn karakter heeft me erdoor geholpen. Dat denk ik toch. Je moet blijven vechten. Vlak voor mijn sessies chemo probeerde ik de geregeld de wachtzaal op te vrolijken. Mensen vroegen me zelfs wanneer ik de volgende keer kwam. Dan konden ze hun sessie misschien op hetzelfde moment inplannen. Lachen is belangrijk! Zo hou je je gedachten bij de leuke dingen in het leven.”

“Ook al ben ik nu genezen, toch zijn er nog dagen dat ik me minder voel. Als ik op controle moet, doe ik dat met een bang hart. Ook al herhalen de dokters telkens dat ze geloven dat de kanker niet meer terugkomt. Vanaf het moment dat ze me zeggen dat ze zeker zijn dat hij helemaal weg is, doe ik een fles champagne open.”

FAMILIE & VRIENDEN

Ik ben een jaar bij mijn zoon gaan wonen

“De reactie van mijn kinderen? Ze panikeerden. Ik heb twee zonen en twee dochters. Na mijn eerste operatie keerde ik terug naar de intensieve zorgen om twee uur ’s nachts. Mijn kinderen stonden me allemaal op te wachten.”

“Een van mijn twee zonen heeft me zelfs een jaar lang in huis gehaald. Om me te verzorgen … Maar ook om me te controleren. Hij heeft eigenhandig mijn laatste pakje sigaretten bijeengefrommeld en in de vuilbak gegooid. Hij zorgde er ook voor dat ik geregeld buiten kwam. Om te wandelen, om eens op restaurant te gaan, ... ”

GEZONDHEID EN CONDITIE

Ik dans samen met de poetsvrouw

“Vroeger was ik een heel actieve vrouw. Dat ben ik nog … maar toch minder. Voor de grote schoonmaak heb ik vandaag hulp nodig. Want als ik er volledig voor ga, begin ik erg te hoesten. Onvermijdelijk.”

“Ik dans ook nog altijd heel graag. Twee weken geleden werd mijn kleindochter gedoopt. Toen heb ik me nog eens laten gaan op de dansvloer. Soms dans ik zelfs hier thuis, samen met de poetsvrouw.”

“Het gaat heel goed met mijn gezondheid. Mijn oncoloog staat er zelf verbaasd van. Een mirakel? Misschien. Maar ik denk dat het ook voor een deel met mijn levenshouding te maken heeft. Ik hou meer van een lach dan van een traan.”

“Ik ben verhuisd van de stad naar het platteland. Dat deed deugd. Alleen al de luchtkwaliteit is hier beter. In de stad had ik een appartement vlakbij een bushalte. Als ik het raam opendeed, rook de kamer meteen naar uitlaatgassen. Hier zie je amper auto’s.”

“Mijn allerbeste gezondheidstip? Stop met roken! Ik heb mijn laatste pakje weggegooid in 2007, na de diagnose. Een van mijn schoondochters rookt. Ik raad haar elke keer aan om te stoppen. Ik weet waarover ik spreek. Als ik niet had gerookt, had ik geen longkanker gekregen. En als mijn man niet had gerookt, zou hij nu nog leven.”

DIEET & VOEDING

Voorzichtig met zout

«Veel is er niet veranderd tegenover vroeger. Ik drink elke dag een glas wijn. Goede wijn, hé. Want het leven is te kort om slechte wijn te drinken.»

“Gezond eten vind ik belangrijk. Ik kies voor verse groenten, en vermijd conserven. Ik maak het graag gezellig. Met Pasen nodig ik hier een heleboel mensen uit. In totaal zijn we met 15. En ik kook alles zelf.”

“Ik zorg ervoor dat ik niet te veel zout gebruik. Als ik bij mijn oudste zoon ga eten, heeft hij zijn ogen op het zoutvat gericht. Dan kijkt hij na hoeveel ik op mijn eten strooi. Dat is bijna niets meer. Terwijl ik vroeger zout móést hebben.”

REIZEN

“Mijn kinderen hebben een huis in Spanje. Daar ga ik vaak op vakantie. Net na mijn behandelingen had ik wel schrik om te vliegen. Maar op een dag nam ik het vliegtuig samen met mijn schoondochter … En mijn angst was weg.”

WERK

“Toen mijn man nog leefde, hadden we zeven kinderen in huis. Drie kinderen uit zijn eerste huwelijk, drie uit dat van mij, en één kind hadden we samen. Met zeven kinderen ga je natuurlijk niet zomaar uit huis werken.”

FINANCIËN

“Ik moet bekennen dat mijn ziekte me financieel in de problemen heeft gebracht. Normaal betaal ik altijd alles netjes op tijd. Tijdens mijn ziekte had ik andere zorgen. Gelukkig kon ik op mijn kinderen rekenen. Vooral mijn schoondochters hebben mijn financiën in handen genomen. Dat is nu voorbij. Ik doe alles weer zelf. Van thuis uit, via de computer.”

DE TOEKOMSTPERSPECTIEVEN VAN MARIE-CHRISTINE

“Je mag je niet laten neerhalen door je ziekte. Je leven is nog altijd hetzelfde als vroeger. Dat moet je jezelf inprenten. Want anders ga je écht achteruit.”

“Van sommige dingen in het leven heb je schrik. Dat is normaal. Maar mijn ziekte? Die boezemt me vandaag geen angst meer in.”

“Ik zeg niet dat ik helemaal genezen ben. Maar ik ben wel blij met de enorme stappen die de geneeskunde heeft gezet. Ik geloof dat kanker ooit bij de mensen thuis kan behandeld worden. Weet je wat het belangrijkste is? Wat je zélf kan doen? Tegen jezelf zeggen dat je sterker bent dan de kanker.”

“Met mijn gezondheid gaat het uitstekend. De uitslag van mijn laatste bloedanalyse was fantastisch. Mijn oncoloog vertelde me zelfs dat ik nu een gezond paar longen heb.”

 

Getuigenis afgenomen in februari 2017

Terug naar boven