Guido

Gediagnosticeerd in 2013

Guido is 64 jaar en leeft al vier jaar met longkanker. Ook zijn lymfeklieren zijn aangetast. Anderhalf jaar geleden ging zijn toestand snel achteruit. Dankzij immunotherapie en een nieuwe studie is hij er nu weer bovenop. Hij is zelfs terug aan het werk. Daarbij doet hij het rustig aan.

Geloof in de vooruitgang van de geneeskunde. Misschien bestaat er binnen tien jaar een pilletje dat kanker wegneemt? Net als een antibiotica-pilletje doet met een ontsteking.

Het parcours van Guido

  • Diagnose begin 2013: grootcellige longtumor, plus kanker in de lymfeklieren.
  • Doorloopt chemotherapie en radiotherapie.
  • De kanker stopt gedurende een jaar.
  • 2015: een tweede reeks chemotherapie helpt niet meer. Guido ademt bijna voortdurend met zuurstofflessen.
  • Guido moet noodgedwongen in een rolstoel.
  • Hij gaat naar Leuven voor immunotherapie. Dat evolueert goed.
  • Momenteel neemt hij deel aan een studie over longkanker.

EMOTIES

Ik geniet meer dan vroeger van het leven

Ik heb het vijf minuten moeilijk gehad na mijn diagnose. Waarom moest dit mij overkomen? Maar de berusting kwam vrij snel. Het is mijn lot. En ik moet het dragen. Toen ik thuiskwam, heb ik mijn vrouw de resultaten van de scan getoond. Een tumor op de longen en in twee lymfeklieren. Ik heb haar meteen gezegd dat we er het beste van moesten maken.

Ik besefte dat het leven sneller gedaan zou zijn dan verwacht. Daar had ik het moeilijk mee. Ik was net zestig geworden. Maar schuldgevoel? Nee, dat niet. Misschien een klein beetje, omdat ik altijd sigaren rookte. Maar het waren er kleintjes. En veel rookte ik zeker niet. Maar ik denk toch dat mijn kanker ermee te maken heeft.

Ik heb een leven voor, en een leven na de diagnose. Vroeger moést er van alles. Dat is nu niet meer. Alles kan nog, maar niets moet. Daarom geniet ik ook meer. Je ziet de details van het leven. Ik kan nu bijvoorbeeld meer genieten van de natuur. Voor de diagnose ben je daar blind voor.

Ik heb nooit op internet informatie opgezocht over mijn longkanker. Wat heeft dat voor zin? In totaal zijn er tachtig verschillende soorten longkanker. Word daar maar eens wijzer van. Ik vertrouw mijn dokters. Zij zijn gespecialiseerd.

De geneeskunde staat niet stil. De immunotherapie was voor mij een stap vooruit. En wie weet waar ik binnenkort sta? Misschien leidt de studie waaraan ik deelneem wel tot een goed resultaat? Waarschijnlijk is het daarvoor een jaar of vijf te vroeg.

FAMILIE & VRIENDEN

Zeg niet dat ik er goed uit zie, als dat niet zo is

Iedereen vindt het erg dat je kanker hebt. Weet je wat me opviel? Ze komen dat niet in je gezicht zeggen. Je hoort dat er wel over wordt gepraat. Dat longkanker erg dodelijk is. Dat ik het niet ging halen, dat ik er slecht uit zag. Maar tegen jou persoonlijk zeggen ze dan wel dat je er goed uit ziet.

Geregeld kreeg ik te horen dat ik er goed uit zag. Terwijl ik zeker was dat dat niet het geval was. Die reacties was ik wel beu, om eerlijk te zijn. Tja, wat moeten de mensen zeggen?

Mijn vrouw had het er heel moeilijk mee, met mijn kanker. Zat ik in de put? Wel, dan zat zij nog veel dieper. Ik heb ze altijd gestimuleerd. En soms liep bij ons beiden het gemoed vol. Ik herinner me dat de kinderen op bezoek kwamen, en dat we ons sterk hielden. Tot ze weer vertrokken waren. Maar na een uurtje was dat intens verdriet weer weg

GEZONDHEID EN CONDITIE

Je moet sowieso inbinden

Ik heb voor mezelf de knop helemaal omgedraaid. Voor de ziekte was ik al om zes uur ’s morgens de deur uit. Dan ging ik werken, tot ’s avonds laat. Nu geniet ik meer van het leven. Met toch altijd die ene gedachte in je achterhoofd. Hoe lang kan het nog duren? Die vraag is er altijd. Want van kanker genees je niet. Het beste wat de dokters kunnen bereiken, is de kanker stabiel houden.

Vroeger had ik weinig hobby’s. Daar had ik geen tijd voor. Af en toe eens fietsen, of ’s avonds gaan kaarten. Of in de Ardennen gaan wandelen, dat deed ik graag. Mijn leven was zo druk ... Dat waren de zeldzame momenten dat ik eens tot rust kwam.

Fysiek kan ik nu veel minder dan vroeger. Dat vind ik eigenlijk het ergste aan deze ziekte. Je moet sowieso inbinden. Alles moet je op je gemak doen. Rustig aan. Vier jaar geleden voelde ik me een leeuw. Ik kon alles aan. Nu kan ik bijna niets meer. Daar heb ik me bij neergelegd.

’s Avonds om acht uur val ik soms in slaap. Dan houd ik mijn ogen niet open. Dat had ik vroeger niet. En ’s morgens geraak ik soms niet uit bed.

DIEET & VOEDING

Tijdens de chemo at ik bijna niets. Dan zeiden ze van het ziekenhuis dat ik moést eten. “Hoe vettiger, hoe prettiger. Soms at ik drie keer per dag een ‘dame blanche’, en verder niets. Zo behield ik mijn kilo’s en viel ik niets af. Mijn huisarts ging er niet mee akkoord. Hij zei dat ze me in het ziekenhuis volstopten met suikers.

De chemo verandert je eetlust. Nu de chemotherapie gestopt is, kom ik weer bij. Mijn eetgewoontes zijn ook veranderd. Vroeger dronk ik mijn koffie zwart, nu doe ik er suiker bij. Ik drink ook geen water mee, maar appelsap. Daardoor krijg je voortdurend calorieën binnen.

REIZEN

Reizen? Dat was iets voor na mijn pensioen. Dan ging ik het ervan nemen. Draaide dat even anders uit. Reizen is nu sowieso moeilijker. Onlangs vlogen we naar Spanje. Dan moet je eerst een longtest ondergaan om te checken dat je wel het vliegtuig op mag.

Ik ga niet zomaar overal op vakantie. Nieuwjaar vieren we altijd in Oostenrijk. Dat is een goed land, en Duitsland of Noorwegen ook. De medische sector is daar in orde. Spanje is al iets minder, en Turkije of een Oostblokland zie ik niet zitten.

WERK

Lukt het vandaag even niet? Ook goed.

Vroeger was het werken, werken, werken. Ik ben zelfstandige in de bouwsector. Dan is er altijd een reden om te werken. Een dag van twaalf uur? Dat is voor ons doorsnee.

Ik werk nog, hoor. Op grote werven doe ik alleen nog supervisie. En kleine werven, waar er niet te veel administratie aan te pas komt, die neem ik nog op. Maar ik werk niet meer van ’s morgens tot ’s avonds. Geraak ik eens niet uit bed? Ok.

FINANCIËN

Vervelend papierwerk

Ik heb altijd mijn loon behouden, dus heb ik aan de ziekte financieel geen gevolgen overgehouden. Ik ben heel tevreden over mijn verzekering.

DE TOEKOMSTPERSPECTIEVEN VAN GUIDO

De toekomst? Ik leef nu van verjaardag naar verjaardag. Met Nieuwjaar denk ik: “Ik hoop dat ik jullie volgend jaar opnieuw Nieuwjaar mag wensen.” Ik heb geen toekomstvisie meer. Ik ben er 64, en ik hoop er 70 te worden. 80? Dat hoeft zelfs niet.

Ik leef voor mijn kleinkinderen. Ik heb er vier: ze zijn 4, 3, 2 en één jaar. Daar kan ik zo van genieten. Ik hoop hen te zien opgroeien.

Blijf positief. Probeer niet te zeuren. Verberg je niet achter je ziekte. Een vriendin van me vroeg om eens met haar man te spreken. Hij zag alles wat negatiever na zijn diagnose. Ach, dat is ook afhankelijk van persoon tot persoon.

Heb je longkanker? Aanvaard het. En maak er voor de rest het beste van.

Geloof in de vooruitgang van de geneeskunde. Misschien bestaat er binnen tien jaar een pilletje dat kanker wegneemt. Net als een antibiotica-pilletje doet met een ontsteking.

 

Getuigenis afgenomen in november 2016

Terug naar boven