Alain

Gediagnosticeerd in 2016

Alain heeft een voedingswinkel met luxeproducten in hartje Brussel. Hij houdt van het goede leven. Tijdens zijn chemotherapie – van juli tot oktober – kwam hij tien kilo bij. En zijn kanker? Die verminderde voor tachtig procent. De zoon van Alain staat nu in de winkel, waardoor hij zelf meer tijd heeft om te genieten.

Wat heeft er mij geholpen? Vrienden van me hebben kaarsen gebrand in Thaise tempels. Mijn zoon geeft me etherische oliën. Ik geloof persoonlijk meer in mijn chemotherapie. Maar misschien was het wel iets anders? Wat vooral belangrijk is: geloof in je genezing.

U vindt hier de verhalen, de ideeën en de meningen van individuele getuigen. Uw situatie zou weleens helemaal anders kunnen zijn. Net daarom kunnen deze ideeën u misschien niet meteen verder helpen.

Het parcours van Alain

  • De vriendin van Alain maakt een afspraak bij de longspecialist omdat hij onophoudelijk hoest.
  • Uit een PET-scan blijkt: longkanker in de rechterlong.
  • De eerste twee chemosessies zijn een succes.
  • De volgende twee ook: de kanker is met 80 procent teruggedrongen.
  • De overblijvende twintig procent wordt weggewerkt met 30 sessies radiotherapie.

Ik hoestte al een tijdje. Een paar maanden, zelfs. Ik dacht dat het aan de sigaretten lag die ik af en toe opstak. Want ik was terug beginnen roken, na 26 jaar gestopt te zijn. Ik rookte er twee, drie per dag. Mijn vriendin maakte zich zorgen over mijn hoest, en regelde begin juni een afspraak bij de longspecialist.

Op een scan bleek ik een vlek op de longen te hebben. Een PET-scan bracht daarna uitsluitsel: ik had longkanker in mijn rechterlong. De ziekte was al in een ver stadium, want de helft van mijn rechterlong was aangetast. De longarts verwees me door naar een oncoloog, waar ik meteen aan een chemotherapie begon. Ik kreeg eerst twee sessies, met drie weken tussen. Aangename verrassing: de kanker was al aanzienlijk teruggedrongen na amper twee chemo’s. De oncoloog raadde me daarna nog twee sessies aan. Die zijn nu afgelopen. En de kanker is opnieuw sterk verminderd.

De artsen zaten samen, en besloten om alleen verder te gaan met radiotherapie. Tijdens dertig sessies willen ze de rest van de ziekte wegbranden. Ik ben hoopvol, gezien tachtig procent van de kanker al verdwenen is, van juli tot oktober. In pakweg drie maanden. Nu nog de resterende twintig procent.

Ik had verwacht voor een behandeling van enkele jaren te staan. Maar nu blijkt de ziekte al voor een groot stuk teruggedrongen. Dat is geweldig. Als alles zo goed blijft gaan, is de behandeling misschien definitief afgelopen binnen zes maanden. Ik heb er vertrouwen in.

EMOTIES

Vroeger mocht je roken in het ziekenhuis

Ik heb geluk gehad. Onlangs vroeg ik aan mijn oncoloog wat er zou gebeurd zijn als mijn vriendin die afspraak met de longspecialist niet zou gemaakt hebben. Wel, dan had ik nog maximum drie maanden te leven. Een was ik er dus vandaag niet meer geweest.

Dat zet je wel aan het denken. Ik ben er ondertussen 60. Dan wordt het tijd dat je sommige zaken in orde brengt. Je erfenis, om maar iets te noemen. En wat moest er met mijn winkel gebeuren? Dat schiet plots allemaal door je hoofd.

Ondertussen relativeer ik alles wat meer. Maar toch ... Soms erger ik me nog aan banaliteiten. Aan mensen in het verkeer, bijvoorbeeld. Dan denk ik bij mezelf: “Waar maak je je nu in Godsnaam druk om?”.

Spijt heb ik niet. Ik heb altijd geleefd zoals ik wil. Maar van mijn eerste rokersperiode heb ik wél spijt. Ik heb stevig gerookt van mijn 15 tot mijn 35. Twee pakjes per dag! Jongens, als je ziet wat er vroeger allemaal mocht ... We konden zelfs roken in het ziekenhuis. Met mijn eerste vrouw staken we ook sigaretten op in de auto, of gewoon thuis. Ik voel me toch wel schuldig tegenover mijn zonen. Gelukkig doen we nu met zijn allen meer aan preventie. Dat is ook logisch, met alles wat we weten over roken en kanker.

Mijn oudste zoon rookt ook, jammer genoeg. Dat krijg je als je twee verstokte rokers als ouders hebt. De jongste heb ik op andere gedachten kunnen brengen. Dat hoort bij je verantwoordelijkheden als ouder. Want kinderen vinden een sigaret vaak een teken van volwassenheid.

FAMILIE & VRIENDEN

Mijn gezin gaf me een boost

Ik heb de indruk dat mijn omgeving de grootste schok te verwerken kreeg. Mijn twee zonen waren helemaal van de kaart. Dat heeft mij heel hard aangegrepen. Net als de reactie van mijn vriendin. Zij verloor haar vorige man vijf jaar geleden aan leverkanker.

Ik was van bij het begin strijdvaardig. Ik wilde niemand laten vallen. Daarom heb ik hen ook van bij het begin gerustgesteld: ik zal genezen. Ik wou niemand pijn doen, door te sterven en te verdwijnen. Ik moést hieruit geraken. Voor hen. De dood zelf? Daar had ik weinig schrik van. Pas op: ik wil nog héél graag 25 jaar leven, hé.

Mijn zonen, mijn vrouw, mijn neef die me in de armen viel, ... Ik was enorm verrast door hun reactie. Hun blijk van liefde gaf – en geeft – me een boost. Ze hielpen me om de chemotherapie te aanvaarden. Als we naar de oncoloog gaan, is het altijd in groep. Dan zijn we euforisch als we horen dat de kanker stilaan wegkrimpt. We moeten ons altijd wat inhouden als we daarna door de wachtkamer van de oncoloog lopen. Maar dan denk ik: “Waarom zouden ook zij geen goed nieuws krijgen?”. De geneeskunde evolueert razendsnel. Kijk maar naar mijn resultaten.

GEZONDHEID & BEWEGING

Ik ben nooit sportief geweest. Maar ik ben wel sneller buiten adem sinds ik de diagnose kreeg. Ik vermoed dat longkanker voor verstokte joggers en fietsers een extra vervelende diagnose is. En dat ik snel buiten adem ben, kan ook wel te maken hebben met de kilo’s die ik ben bijgekomen.

DIEET & VOEDING

“Pas op met chemotherapie. Je gaat enorm vermageren,” hadden ze me op voorhand gezegd. Daarom heb ik me erop voorbereid. Ik at veel omdat het er toch af ging gaan. Niets van! Integendeel, ik ben heel veel bijgekomen. Op drie maanden tijd ben ik tien kilo zwaarder geworden. Ik heb ook een stevige eetlust, zelfs meer dan voor mijn chemotherapie. Ach, ik heb al heel mijn leven diëten gevolgd. Genezen van kanker is nu mijn eerste zorg.

REIZEN

Mijn passie is met de motor rijden. Dat doe ik nog altijd evenveel. Maar met ons groepje gingen we ook altijd kamperen. Dat doe ik nu niet meer. Ik ga liever op hotel. Maar wie weet komt dat terug? Niets leukers dan de vrijheid van je tent op te zetten.

Nu denk ik eraan een mobilhome te kopen. Om met mijn vriendin erop uit te trekken. Dat gaat nu, want ik werk heel wat minder dan vroeger. Toen nam ik maximum twee weken verlof per jaar.

WERK

Ik ga vroeger met pensioen

Ik heb een voedingswinkel. Ik zou nog drie jaar willen werken, dan ben ik er 65. En ik werk al van mijn vijftien jaar. Een carrière van vijftig jaar, da’s lang genoeg. Ik had vóór de diagnose dus nog drie jaar om mijn opvolging voor te bereiden. Meer zelfs, want ik dacht eraan om tot mijn 67ste te werken. Dat zal nu niet gebeuren.

Mijn zoon werkt sinds twee jaar ook in de zaak. Voor hem is alles in een stroomversnelling geraakt. Hij moet nu zelf zijn producten gaan kopen, zelf naar Parijs gaan. Zelf proeven op de markt welk fruit het meeste smaak heeft. Af en toe kom ik nog eens langs om te controleren, maar dat is alles. Hij redt zich uitstekend. En ik zou het zelf niet meer kunnen, de hele tijd met kisten sleuren.

FINANCIËN

Ik heb me als zelfstandige altijd goed verzekerd. Een ongeluk zit in een kleine hoek. Een val met de moto, of een val van een ladder. Maar ik had nooit gedacht aan kanker. Ik ben het eerste geval in de hele familie.

Dankzij de verzekeringen vallen mijn medische kosten mee. Bovendien genieten Belgische zelfstandigen sinds kort wat meer bescherming. Want we bekritiseren vaak onze regering, maar je moet toegeven: als je ziek wordt, zijn de kosten draaglijk.

DE VOORUITZICHTEN VAN ALAIN

Geloof in wat je doet. Wees positief. En experimenteer gerust. Mijn zoon had gelezen dat etherische oliën helpen. Waarom niet? Ik heb er wel eerst met mijn oncoloog over gesproken.

Wat heeft er mij geholpen? Vrienden van me hebben kaarsen gebrand in Thaise tempels. Mijn zoon geeft me oliën. Ik geloof persoonlijk meer in mijn chemotherapie. Maar misschien was het wel iets anders? Wat vooral belangrijk is: geloof in je genezing.

Blijf geloven. En vertrouw je artsen. Geniet van de warmte van je omgeving. En relativeer.

 

Getuigenis afgenomen in oktober 2016

Terug naar boven